Jeden z trudniejszych dołków na polu rozgrywany ze wspólnego tee dla zawodowców i amatorów. Jest to średniej długości par 3 o wąskim fairway’-u biegnącym pomiędzy rzędem drzewek z lewej a terenem poza granicami pola z prawej strony. Dobre średnie lub długie żelazo wystarcza na zdobycie green’u.
Grając z tee nie ma jednak miejsca na błąd. Praktycznie każdy strzał na prawo skończy się autem gdyż biegnie on praktycznie równo z fairway’em, a od green’u jest oddalony tylko około 4 m. Po każdym złym zagraniu dołka staje się on coraz bardziej znienawidzony przez graczy i odbierany jako coraz trudniejszy. Gracze mając w pamięci złe otwarcia podświadomie posyłają piłki na dobrą odległość, jednak na lewo od green’u w okolice białych tee box’ów następnych dołków. Krótka gra z tamtego miejsca nie należy do najprzyjemniejszych, ale wciąż daje szansę na uratowanie par’a. Zależy to jednak od wielu czynników. Możemy być bowiem zmuszeni do krótkiej gry z ubitej gliny, na której rośnie rzadka trawa lub z krótkiego, ale bardzo trzymającego kij soczystego rough’u, który bujnie rośnie na podmokłym fragmencie tamtego terenu.
Gdy flaga znajduje się po prawej stronie green’u, to mając wystarczająco dużo miejsca na chip&run jest szansa na zagranie piłki pod flagę i próbę uratowania par’a. Jednak gdy flaga ustawiona jest blisko lewej krawędzi, zatrzymanie piłki pod nią jest praktycznie nierealne i trzeba ryzykować wysokie zagranie typu flop. Jest ono samo w sobie trudne i jeszcze trzeba trafić nie w green a we fringe przed green’em. Jeżeli zagrana piłka nie będzie mogła wygasić energii na fringe’u to odbijając się bezpośrednio na green’ie przetoczy się o co najmniej 3 metry za dołek.
Paradoksalnie dla początkujących graczy ten dołek okazuje się być łatwiejszy, gdyż nie dobijają oni piłek do green’u i mogą chip’ować z równego fairway’a przed green’em lub wręcz putt’ować po długim fringe’u poprzez wejście na green.
Sam green jest mały z podniesionym czubkiem na środku, który tworzy duży break w czasie putt’owania. Z przodu green’u po obu stronach wejścia są małe bunkry, które najczęściej wchodzą do gry, gdy gracze atakują pod wiatr i wybiorą za krótki kij. Z tyłu green’u znajduje się przeszkoda wodna, jednak większość graczy nie dobija do niej, tak więc nie stanowi ona zagrożenia. Wyjątkiem są gracze dysponującym celnym wejściem na green, którzy są zmuszeni do szukania tylnej flagi już pierwszym strzałem z tee. W wodzie często też lądują piłki graczy, którym nie wyjdzie chip zagrywany sprzed green’u w przypadku, gdy nieopatrznie uderzą piłkę kantem kija.
Dołek nr 3 jest chyba jedynym dołkiem na polu, na którym często wieje boczny wiatr gdyż jest on ustawiony prostopadle do pozostałych dołków na polu i nie jest niczym osłonięty przed wiatrem. Boczny wiatr jest szczególnie niebezpieczny, gdyż przy braku korekty może spowodować uderzenie piłki poza granice pola nawet przy prostym poprawnym strzale. Szczególnie nieprzyjemnie jest rozgrywać ten dołek z wiatrem bocznym z prawej strony gdyż wtedy aby piłka miała szansę na wylądowanie na green’ie trzeba na tee ustawiać się na aut, co dla każdego golfisty, który nie opanował sztuki kształtowania zagrań draw jest zawsze bardzo stresujące.